Sit hér einn í augnablikinu og bíð í eftirvæntingu eftir að mín heitt elskaða komi heim. Henni var boðið í gleðskap með krökkunum sem eru með henni í söngskólanum, svo það er vonandi feitt stuð sem eins gott er að nýta sér. Við höfum annars ekki farið í of mörg teiti undanfarna mánuði hvað þá að við höfum sótt í slíkt. Fyrir því er m.a. sú ástæða að við höfum ekki haft okkur í að finna kvöld-barnapössun. En nú verðum við að fara að koma því á “to-do” listann, svo við komum a.m.k. í bíó svona stöku sinnum. Ég skrifa þetta hins vegar án allrar eftirsjá, þörfin fyrir að skell okkur í bíó o.þ.h. hefur einfaldlega ekki verið sterkari. Ég trúi ekki öðru en að fátt sé auðveldara en að útvega barnapössun ef viljinn er fyrir hendi (skilst að vísu að hún sé frekar dýr eftir að ofurskattar og streituálag hefur verið reiknað inn).... en þetta er orðið ágætt. Best að láta þetta verða verkefni vikunnar.
Annars kláraði ég stórt próf sl. mánudag, það gekk alveg ágætlega og nú get ég loks einbeitt mér að hinu raunverulega meistaranámi. Þetta var því nokkuð stór áfangi fannst mér. Ég hef leyft mér að taka það nokkuð rólega þessa vikuna þrátt fyrir að nýju áfangarnir séu byrjaðir og ég þurfi að lesa þá upp að einhverju leiti. Mér veitt hreinlega ekki af smá andrými áður en ég sting mér á bólakaf í næstu lotu. Við Grímur höfum því verið mikið saman í vikunni, enda verið mikið að gera hjá Hildigunni í söngnáminu. Þar á ofan tók hún dönskupróf sem hún rúllaði upp tilþrifum eins og við var að búast, enda mesta séní norðan Alapafjalla, eins og allir vita sem til þekkja.
Nú held ég að vorið sé komið í Kaupmannahöfn. Við notuðum daginn og fórum í Frederiksberghave (almenningsgarður). Þar var vorstemning, fullt af fólki, nokkrar blómategundir sprungnar út, íkornarnir komnir af stað og endurnar í galsafullar í pörunarhug. Grímur stóð á öndinni (nánst í orðsins fyllstu) og var agndofa yfir öndunum og gæsunum. Góður andi og góður dagur.
