Þá er dagur að kveldi kominn og vel það. Við fjölskyldan höfðum það gott, dagurinn í dag var viðráðanlegri því að ég náði að leggja mig á sama tíma og blessuðu börnin. Hanna Freyja var sofandi og ég prófaði því að fá Grím til að sofa inni í rúmi hjá okkur, í staðinn fyrir að fara út í kerru. Hann var ekki alveg á því að sofna eftir að við lásum um Einar Áskel og Manga leynivin hans, en svo lét til leiðast að lokum. Það hefur væntanlega hjálpað til að ég var hálfsofandi við hliðina á honum. Eftir blund hjá öllum, var borðað og svo fórum við út í garð. Ég held að ég myndi hálf-klepera ef að hefðum ekki þennan blessaða garð og félagsskap frá hinum Íslendingunum í nýlendunni okkar. Það var skýjað og dálítill vindur þegar við komum út, en svo kom sólin og líka fleira fólk. Grímur var ákveðin í að keyra vagninn þegar við komum út og það mátti helst ekki hjálpa honum. Hanna Freyja svaf um það bil allan tímann sem við vorum úti, það þurfti þó aðeins að sinna henni og taka hana upp smá.
Mér datt í hug nýlega hvernig maður hugsar þetta að eignast barn í fyrsta sinn eða þegar von er á fleiri börnum í fjölskylduna. Þegar maður eignast barn í fyrsta sinn, hugsar maður með sér, hvernig verður þetta eiginlega?, og manni finnst óraunverulegt að það komi lifandi vera úr þessari stóri bumbu. Svo finnst manni líka skrýtin tilhugsun að eignast barn nr. 2, það er dálítið skondið en satt. Hvernig það verði að vera með TVÖ börn og sjá um þau BÆÐI og elska þau bæði. Alla vega, það sem mér datt í hug var að þetta með að fjölga í fjölskyldunni er dálítið eins og að ferðast til fjarlægra landa, svona eins og ég hef gert dálítið af. Manni finnst rosalega skrýtin tilhugsun að fara til Tíbet eða að fara til Afríku.. en svo þegar maður er mættur á staðinn, er maður furðu fljótur að aðlagast aðstæðum og finnast þetta vera eðlilegt, að heimsækja klaustur í Tíbet eða prútta um ávexti í Afríku. Eins fannst mér ótrúlegt að hugsa til þess að eiga tvö börn, en svo venst það líka með tímanum. Ekki það, mitt annað kríli er auðvitað nýkomið í heiminn og við eigum eftir að upplifa margt saman öll, en það er áhugavert hvernig maður aðlagast nýjum aðstæðum.
Það góða líka við að eiga eldra barn, þegar maður sinnir svona litlu barni, er að stærra barnið gefur manni jarðtengingu, því að það er jú hægt að tala við það og eiga almennileg samskipti. Þetta litla er jú svona pínu lítið og ekki farið að tjá sig mikið. Hanna Freyja er farin að brosa aðeins og það er frábært að fá svoleiðis sólskinsgeisla.
Grímur minn er farinn að sýna meiri áhuga á dönskunni og "snakka" aðeins meira við okkur. Það er dálítið síðan að hann fór að segja við okkur "Hvad er det?" og benda á hitt og þetta. Þá segjum við hvað það er á dönsku, alla vega eftir bestu getu og svo segir hann "Jaaaa". Í dag þegar við vorum að borða saman var ég að dásama hádegismatinn minn, sem var kjúklingur og salat og fleira (þetta er taktík hjá okkur Halli til að fá hann til að borða fjölbreytta fæðu) og við vorum að tala um hvað maturinn væri góður (hann var jú að borða Cheerios) og þá sagði hann "Det er dejligt", ha,ha, þetta hef ég ekki heyrt hann segja áður. Það er greinilega mikið að gerast í kollinum á honum, hann er kannski að æfa sig á okkur áður en hann fer að tjá sig meira á vöggustofunni. Hann var farinn að tala aðeins meira þar, þó ekkert í líkingu við hvernig hann talar á íslensku, en ég hugsa að danskan fari að eflast hjá honum á næstunni, það verður gaman að fylgjast með því.
Best að hætta þessu snakki, ég fer seint að sofa eins og gerist gjarnan. Eigið góðan og rauðan 1. maí á morgun.








