Jóhanna Freyja fæddist 29. mars

Litla stúlkan okkar mætti með heljarhraða, laugardagskvöldið 29.3, og afgreiða þurfti fæðinguna á um tveimur tímum. Ég hef ekki lent í öðru eins! Við borðuðum hér kvöldmat saman fjölskyldan og Siggi, pabbi hans Halls, sem var í heimsókn. Ég hafði fundið fyrir n.k. vegin verkjalausum samdráttum, svona eins og fyrirvaraverkjum um daginn og var óvenju stutt á milli þeirra um 6 leytið þegar ég lagði mig, allt niður í 5 mínútur. En alla vega, eftir mat upp úr 8, fór allt af stað. Man að hugsaði um 20 mínútur yfir 8, að Grímur þyrfti að fara að sofa. Fór að finna fyrir "verkjum", sem fóru svo að ná aftur í bak og þú hugsaði ég með mér að nú væri ég greinilega komin af stað. Hríðarnar voru fljótt sterkari og rétt náðum að koma Grími og Sigga tengdó til nágrannana áður en hasarinn byrjaði. Kom mér fyrir upp í rúmi og vildi auðvitað helst hafa Hall hjá mér. Var þar á fjórum og reyndi mitt besta að hafa í við hríðarnar, sem voru að koma á 2 mínútna fresti ca og þegar Hallur tók tímann, vöruðu í 45-60 sekúndur. Ég hringdi í ljósmóðurina mína, Önnu og talaði við hana, tók smá pásu þegar ein hríð kom og svo vorum við sammála um að hún myndi koma. Klukkan var 21.21 þegar ég hringdi í hana og hún var komin tæplega kl. 22. Ég var enn uppi í rúmi þá. Hallur byrjaði á að tengja fæðingarkarið, bara ef það skyldi nást að fylla það. Hann var við það að hleypa vatninu á þegar honum var skipað að koma til mín.

Ljósmóðirin kíkti á mig og tilkynnti að ég væri 7-8 sm opin! Alveg ótrúlegt!
Svo hélt þetta puð áfram þangað til að ég fann skyndilega fyrir rembingsþörf og þá var ekkert annað að gera en að ýta og rembast á öllum fjórum með Hall við hliðina á mér og Anna ljósmóðir rétt fyrir aftan. Þetta voru einhverjar fáeinar mínútur og 2-3 lotur, með öskrum og svo rann litla, ljúfa prinsessan út. Við ætluðum ekki að trúa því að hún væri komin þarna á rúmið okkar, ég snéri mér við og kíkti á hana og þetta var algjörlega "súrrealískt". Lét fljótt í sér heyra aðeins og leit vel út. Minnti ekki endilega á bróður sinn, með dökkt hár og nokkuð vel af því.

Ég tók hana til mín á brjóstið eftir smá tíma og við biðum eftir að fylgjan fæddist, sem gerðist eftir um korter. Það blæddi hressilega eftir það og Anna sprautaði mig og setti stíla í, til að fá blæðinguna niður. Það tókst sem betur fer, hef líklega misst um 500 ml. Bíll frá spítalanum kom með með fæðingartöskuna, súrefni og græjur fyrir Önnu. Það náðist ekki einu sinni fyrir fæðingu.

Þegar þetta var allt komið, kíkti Anna á mig og þurfti ekkert að sauma, sem mér finnst ansi gott eftir svona hraða fæðingu. Á meðan setti ég litlu á brjóstið og hún tottaði aðeins.

Eftir þetta tók tíma að ganga frá og huga að hinu og þessu og leyfa mér að jafn mig aðeins. Ég náði að setjast upp seinna meir og standa aðeins upp, en treysti mér ekki að labba og lagðist aftur niður. Anna afgreiddi pappírsvinnu og hugði að okkur mæðgunum. Anna fór frá okkur að verða 2, Hallur setti í þvottavél og sinnti heimilisstörfum, ég náði að standa á fætur og pissa og fara í sturtu. Sofnuðum ekki fyrr en um 4, og ekki svaf ég fast. Svo fór Hallur á fætur kl. 8 og náði í Grím og pabba sinn, þeir fengu sér hressingu á kaffihúsi á meðan við mæðgurnar lögðum okkur. Svo komu þeir þrír saman og afi náði að halda á litlu og knúsa áður en hann fór í flug heim til Íslands, aldeilis vel tímasett hjá honum!

Grímur var mjög áhugasamur litlu systur, kíkti á litlu tærnar og puttana og klappaði henni.
Það fyrsta sem hann sagði þegar kom til okkar upp í rúm var "sjáðu eyrun!". Við lágum 3 saman uppi í rúmi, ég og börnin mín og höfðum það kósý. Þegar hann kom upp í rúm, var hann ekki alveg að átta sig á því strax að einhver væri þarna, þótt að það væri búið að segja honum að litla systir væri komin. Skreið næstum því yfir hana, þar sem hún lá undir sæng:)

Þegar við vorum komin fram, heimtaði hann meira að segja að fá að halda á henni, sem ég bjóst ekki endilega við, þar sem hann hefur verið passlega áhugsamur eða varkár í kringum t.d. Ísabellu frænku sína. Hefur fundist hún spennandi en ekkert verið að fara of nálægt. Hann tók litlu systur í fangið og kyssti hana og strauk henni, var mjög fallegt að sjá. Ekki langt í mömmutárin á þannig stundum. Vildi svo ekki sleppa henni.

Nú erum við að taka því rólega saman. Ég hef verið aðeins á stjái í dag, en er frekar þreklítil og er ekki uppistandandi lengi í einu. Hallur er ansi myndarlegur í heimilisstörfunum, var hér að snúast í kringum okkur Grím í dag.

Það er ótrúlegt að fæðingin sé afstaðin, átti alls ekki von á svona "skyndifæðingu". Ég þurfti að hafa mig alla við að verða ekki hrædd og leyfa þessu að skella á mér eða flæða yfir mig. Hugsaði með mér einu sinni að vildi nú fá að sofa aðeins á þessu og taka þetta fyrir aðeins síðar:) Reyndi eins og ég gat að "taka á móti" hríðunum og berjast ekki á móti, vaggaði mjöðmunum og gaf frá mér hljóð. Þetta hjálpaði heilmikið. Hallur hvatti mig að sjálfsögðu áfram og strauk á mér bakið, það hjálpaði að sjálfsögðu heilmikið. Ég fann fyrir hríðunum í kviðnum og aftur í bak og svo niður á læri.

Þetta var mjög ólíkt fæðingunni hans Gríms, sem hófst með mildum verkjum á ca korters fresti, hérna var enginn tími fyrir svoleiðis upphitun. Ég er mjög þakklát fyrir að takast að fæða heima, enda varla víst að við hefðum komist á spítalann ef ég hefði ætlað að fæða þar. Við Grímur tökum bara eitt eða tvö skipti í fæðingarkarinu til að nýta það, áður en við skilum því.

Hafið það gott elskurnar, takk fyrir góðar kveðjur.

Sjáið hér myndir og svo eru aðeins fleiri á myndasíðunni.

39 vikur og skorðuð

Fór til ljósmóðurinnar í dag og allt lítur vel út að venju. Hún sirkaði að litla væri orðin 3400 g og fannst að hún væri búin að skorða sig. Enda var ég hissa á því fyrir um 2 dögum þegar ég var laus við nábítinn n.k. veginn heilt kvöld og fram á morgun, var fín tilbreyting. Þá er hún kannski komin neðar og léttir þar með á maganum og greyið krömdu innyflunum. Er svo orðin sjálf 79.4 kg, stefni ótrauð á 80 kg markið! Verð þá búin að þyngjast um 21 kg ca, það er nokkuð meira en síðast.
Fer svo aftur í skoðun eftir viku, daginn fyrir "setta" dagsetningu, 4. apríl, ekki nema litla láti sjá sig fyrr. Þetta er heldur betur spennandi. Hvað segið þið, hvenær giskið þið á að litla komi, eigum að stofna til veðmáls?

Á morgun kemur Siggi, pabbi hans Halls til borgarinnar - bætir innliti til okkar við vinnuferð. Það verður gaman að fá hann í heimsókn og Grímur kann örugglega að meta það.
Hafið það gott um helgina.

38+6

Á morgun fimmtudag, er ég komin 38 vikur og 6 daga, ótrúlegt en satt. Fer í skoðun til sænsku heimafæðingarljósmóðurinnar minnar og svo í jóga.

Ég hef það bara ágætt, er í týpísku óléttuástandi, vakna á nóttunni til að pissa og svo hefur nábítur verulega verið að stríða mér, sérstaklega undanfarnar vikur. Þar fyrir utan er maður stór um sig og frekar þreyttur inn á milli. Það er ekki sofið eins mikið og þegar ég var ólétt með hann Grím minn, nú sér hann um að ræsa okkur um 6 leytið og stundum fyrr, jú og stundum örlítið seinna:)

Hér er búið að vera mikið að gera, eins og Hallur hefur lýst ... var með heljarinnar to-do lista, þar sem er nokkurn vegið búið að strika út öll atriði. Ég finn mér þó eitthvað að gera, eitthvað þarf maður að hafa til að dreifa huganum. Er ekki enn komin í biðstöðu, sem er fínt. Svo er bara að sjá hvenær litla rófa lætur sjá sig.


Á myndunum fyrir ofan erum við Grímur að prufukeyra
fæðingarkarið, okkur fannst það báðum virkilega fínt. Mér fannst gott að komast í heitt vatn og Grími fannst spennandi að vera í "sundlauginni" og vildi helst ekki fara upp úr. Svo sést mjög ólétt kona og síðasta myndin er af Grími módeli í flotta jakkanum sem Arngunnur saumaði á hann, ekkert smá glæsilegur. Við vorum að koma úr afmæli áðan og prófaði að smella nokkrum myndum af honum þegar við komum heim til að sýna Arngunni. Var passlega bjartsýn á að ná góðri mynd, svona litlir töffarar sitja ekki fyrir mynd eftir pöntun, en þetta gekk svona vel, hann var meira að segja með mismunandi "pósur". Kíkið bara á myndirnar á http://flickr.com/photos/hildigunnur99/

Páskar og fæðingarundirbúningur

Nú er Grímur Logi að klára hlaupabóluna sína, bólurnar svo gott sem allar farnar en eitthvað af sárum enn að gróa. Sjálfur hef ég svo notað tímann vel og setið löngum stundum á klósettinu undanfarna þrjá daga. Ég get því sparað mér Búlgaríuferð með Jónínu Ben, því öll innviði eru eins og ný „smúluð“. Úthreinsuninni var þó rétt lokið í tæka tíð fyrir páskaeggið í morgun. Við höfðum fengið stórt og fallegt páskegg sent frá afa Sigga og ömmu Hrefnu, þá hafði Védís líka komið með eitt lítið egg sem var rétt máttulegt fyrir smávaxna matmenn.
Eins og ráð mátti gera fyrir vöktu páskaeggin mikla lukku og litli matmaðurinn lyngdi ítrekað aftur augunum af einskærum unaði. Fram eftir degi hefur hann svo rekið upp stríðsóp með reglulegu millibili: „SÚKKULAÐI!“.

Annars var fór eggjaneyslan óvanalega seint fram að þessu sinni, er þar um að kenna miklum og kröftugum heimafæðingarundirbúningi húsmóðurinna (mér er líka úthlutað verkefnum) og blandast saman við „apartment therapy“ átak sem staðið hefur yfir frá því um mánaðarmótin. Í stað þess að byrja daginn á að tæta upp páskaeggin, eins og ég er alinn upp við, voru gólfin ryksuguð og skúruð áður en gefinn var möguleiki á svo miklu sem kornfleksskál! Þetta er þó aðeins toppurinn á ísjakanum því hér hefur hvert skúmaskot endurtekið verið endurskilgreint, endurraðað og endurupptekið, allt samkvæmt kúnstarinnar reglum og útspekúleruðum aðferðum „apartment therapy – saving the world one room at a time“. Hér, á heimili þar sem jafnvel harðgerðustu kaktusum hefur ekki tekist að draga fram lífið nema um stundasakir, er að verða umhorfs eins og í snoturri blómabúð, t.a.m. eru fersk blóm sett í vasa upp á hvern dag og eitt stikki „bonsai“ tré komið inn á bað (þeir sem hafa séð „Karate Kid“ vita um hvað ég er að tala). Það er ekki að sökum að spyrja hjá henni Hildigunni minni. Annað hvort er farið í hlutina að lífi og sál eða þeim sleppt!

Eitt af því sem mun vera nauðsynlegur hlutur að hafa við heimafæðingar er stórt og mikið baðkar. Slíku er ekki til að dreifa hér í íbúðinni og Hildigunnur er ekki sammála mér um að sturtan geti gert sama gagn. Á miðju stofugólfinu stendur því nú 700 lítra sundlaug! Þar hyggst Hildigunnur fljóta um eins (flug)móðurskip fyrir ankerum. Til að tryggja flotið hefur hún svo keypt tugi kílóa af salti. Það er því ekki víst, þó fæðingin kunni að fara fram í lauginni, að hún verði undir yfirborðinu.

Við urðum auðvitað að prufa laugina til að sjá hvort allt virkaði. Það gerðum við nú fyrir helgi. Grími Loga fannst þetta alveg meiriháttar og ætlaði aldrei að vilja koma upp úr.

Að lokum vil ég segja frá því að ég hef loksins beðið um hönd Hildigunnar, gerði það raunar fyrir fáeinum vikum. Hún sagði JÁ (kunna að hafa verið hormónarnir) og það stendur enn.

Gleðilega páska.

Grímur segir

Grímur: Ég er stór og sterkur...ástin mín
(Meðan við lágum uppi í rúmi að lesa bók fyrir háttinn)

Grímir kyssir mömmu sína, sem liggur í sófanum,
mamma: takk (fyrir kossinn)
Grímur: gjörðu svo vel:)

Hlaupabólu-partý

Á laugardagskvöldið fengum við tvo litla engla í heimsókn, þau Jódísi og Skarphéðin með hlaupabólurnar sínar. Foreldrarnir voru orðnir svo spenntir fyrir Juno að þau ákváðu að skella sér. Það var að vísu smá hikandaháttur í pöbbunum að fara að sjá mynd sem fjallaði um 16 ára ólétta stelpukind. En titrandi næmar raddirnar og ungmeyjaroði í kinnum síðar um kvöldið, sagði meira en mörg orð um hrifningu þeirra.

Fjörið byrjaði strax við innkomu bólubarnanna. Við „blöstuðum“ Skoppu og Skrítlu og fleiri heita diska og svo var dansað „like there would be no tomorrow“! Eftir matinn var farið í gegnum hefðbundið ritúal: rifist um dót, grenjað pínulítið en hlegið enn meira. Þá var hlaupbólugengið afklætt og án málalenginga hófst hið rómaða bumbuhlaup, þar sem hlaupnar eru 384 ferðir innan úr herbergi og fram í eldhús, með tilheyrandi skrækjum - og auðvitað á bumbunni.
Eftir að tennurnar höfðu verið burstaðar lagðist hlaupabólutríóið upp í rúm ásamt konunni með stóru bumbuna. Þarna lágu þau öll fimm um skeið og ræddu málin því allir vildu ráða því hvað var lesið og sumir vildu jafnvel sjá sjálfir um lesturinn. Á endanum var gerð málamiðlun og Hildigunnur fékk ásættanlega athygli við flutning á „Nýja húsinu hans Barbapabba“ og „Ertu skræfa Einar Áskell?“.

Undir lestrinum fór brúnin á Jódísi að þyngjast. Þessi kvikmyndaferð foreldranna var greinilega farin að dragast heldur á langinn að hennar mati. Piltarnir sýndu henni óþrjótandi skilning og vottuðu samúð sína með óteljandi kossum og faðmlögum. Þegar ég leit inn um dyrnar til að gera slíkt hið sama, spurði Jódís samstundis í gegnum tárin: „Hallur, hvar er hann pabbi minn?“. Ég táraðist auðvitað líka, en reyndi að sannfæra hana um að ef hún færi að sofa þá mundi hann birtast alveg um leið og hún vaknaði. En Jódís er orðin stór stelpa og hlustaði ekki á svona marklaust hjal. Þær Hildigunnur ákváðu því á endanum að setjast fram í stofu meðan við strákarnir fórum yfir stöðuna.

Skraphéðinn og Grímur voru ekki alveg sáttir við að vera skildir eftir svona kvenmannslausir. Það var ekki fyrr byrjað var að segja þeim söguna af því þegar Búkolla gamla hvarf af heimili þeirra Skarphéðins, Atla og Svanlaugar og Skarphéðinn var sendur af stað til að leita hennar, að þeir fengust til að leggjast niður:
...
Hallur: Og Skarphéðinn hélt af stað með nesti og nýja skó, til að leita að Búkollu.
Skarphéðinn: Á bílnum.
Hallur: Já einmitt, hann keyrði af stað í leit að búkollu.
Skarphéðinn: Afi og amma keyra.
Hallur: Og afi hans og amma fengu að sitja í. En þegar þau komu að fjalli nokkru varð ekki lengra komist á bíl svo Skarphéðinn hélt af stað fótgangandi og skildi ömmu sína af eftir.
Skarphéðinn: Hestarnir, íhíhíhí!
Hallur: Nú voru góð ráð dýr, því Skarphéðinn rakst á hóp hesta, gat náð sér í hest og reið af stað. Þegar hann hafði riðið um stund rakst hann á Grím. Þeir heilsuðust með miklum virtum og glöddustu yfir þessum óvæntu endurfundum. Héldu þeir svo saman áfram förinni, fótgangandi. [Grímur hafði fram að þessi verið sérlega einbeittur og áhugasamur um alla framvindu sögunnar og hreyfði hvorki legg né lið.] Þegar þeir höfðu gengið um stund kölluðu þeir félagar: „Baulaðu nú Búkolla mín ef þú ert nokkurstaðar á lífi“. (veikt) Muuuu
Grímur og Skarphéðinn: Muuuu!
...
Þegar leikar standa sem hæst og skessan Gilitrutt er á hælum litlu drengjanna og Búkollu hættir Skarphéðni að lýtast á blikuna og segir: „Ég er hræddur“.

En ævintýrið tók loks enda og þeir félagar urðu mjög ánægðir með að nafnar þeirra í sögunni skildu komast heilir að höldnu aftur heim til Atla og Svanlaugar, þar sem Svanlaug bakaði fyrir þá kanilsnúða og gyðingabrauð sem þeir sporðrenndu með býsn af kakói, áður en þeir svo fóru í rúmuð og buðu hvor öðrum góða nótt.

Með þegjandi samþykki var ákveðið að nú væri nóg komið af lestri og ævintýrum. Einu athugasemdirnar héðan af voru gerðar þegar pabbi, í fáein skipti, lyfti höfðinu af koddanum og gerði sig líklegan til að laumast út. Þá lagði Grímur höndina létt á ennið á pabba sínum og sagði: „Farðu að lúlla“.