Á laugardagskvöldið fengum við tvo litla engla í heimsókn, þau Jódísi og Skarphéðin með hlaupabólurnar sínar. Foreldrarnir voru orðnir svo spenntir fyrir Juno að þau ákváðu að skella sér. Það var að vísu smá hikandaháttur í pöbbunum að fara að sjá mynd sem fjallaði um 16 ára ólétta stelpukind. En titrandi næmar raddirnar og ungmeyjaroði í kinnum síðar um kvöldið, sagði meira en mörg orð um hrifningu þeirra.
Fjörið byrjaði strax við innkomu bólubarnanna. Við „blöstuðum“ Skoppu og Skrítlu og fleiri heita diska og svo var dansað „like there would be no tomorrow“! Eftir matinn var farið í gegnum hefðbundið ritúal: rifist um dót, grenjað pínulítið en hlegið enn meira. Þá var hlaupbólugengið afklætt og án málalenginga hófst hið rómaða bumbuhlaup, þar sem hlaupnar eru 384 ferðir innan úr herbergi og fram í eldhús, með tilheyrandi skrækjum - og auðvitað á bumbunni.
Eftir að tennurnar höfðu verið burstaðar lagðist hlaupabólutríóið upp í rúm ásamt konunni með stóru bumbuna. Þarna lágu þau öll fimm um skeið og ræddu málin því allir vildu ráða því hvað var lesið og sumir vildu jafnvel sjá sjálfir um lesturinn. Á endanum var gerð málamiðlun og Hildigunnur fékk ásættanlega athygli við flutning á „Nýja húsinu hans Barbapabba“ og „Ertu skræfa Einar Áskell?“.
Undir lestrinum fór brúnin á Jódísi að þyngjast. Þessi kvikmyndaferð foreldranna var greinilega farin að dragast heldur á langinn að hennar mati. Piltarnir sýndu henni óþrjótandi skilning og vottuðu samúð sína með óteljandi kossum og faðmlögum. Þegar ég leit inn um dyrnar til að gera slíkt hið sama, spurði Jódís samstundis í gegnum tárin: „Hallur, hvar er hann pabbi minn?“. Ég táraðist auðvitað líka, en reyndi að sannfæra hana um að ef hún færi að sofa þá mundi hann birtast alveg um leið og hún vaknaði. En Jódís er orðin stór stelpa og hlustaði ekki á svona marklaust hjal. Þær Hildigunnur ákváðu því á endanum að setjast fram í stofu meðan við strákarnir fórum yfir stöðuna.
Skraphéðinn og Grímur voru ekki alveg sáttir við að vera skildir eftir svona kvenmannslausir. Það var ekki fyrr byrjað var að segja þeim söguna af því þegar Búkolla gamla hvarf af heimili þeirra Skarphéðins, Atla og Svanlaugar og Skarphéðinn var sendur af stað til að leita hennar, að þeir fengust til að leggjast niður:
...
Hallur: Og Skarphéðinn hélt af stað með nesti og nýja skó, til að leita að Búkollu.
Skarphéðinn: Á bílnum.
Hallur: Já einmitt, hann keyrði af stað í leit að búkollu.
Skarphéðinn: Afi og amma keyra.
Hallur: Og afi hans og amma fengu að sitja í. En þegar þau komu að fjalli nokkru varð ekki lengra komist á bíl svo Skarphéðinn hélt af stað fótgangandi og skildi ömmu sína af eftir.
Skarphéðinn: Hestarnir, íhíhíhí!
Hallur: Nú voru góð ráð dýr, því Skarphéðinn rakst á hóp hesta, gat náð sér í hest og reið af stað. Þegar hann hafði riðið um stund rakst hann á Grím. Þeir heilsuðust með miklum virtum og glöddustu yfir þessum óvæntu endurfundum. Héldu þeir svo saman áfram förinni, fótgangandi. [Grímur hafði fram að þessi verið sérlega einbeittur og áhugasamur um alla framvindu sögunnar og hreyfði hvorki legg né lið.] Þegar þeir höfðu gengið um stund kölluðu þeir félagar: „Baulaðu nú Búkolla mín ef þú ert nokkurstaðar á lífi“. (veikt) Muuuu
Grímur og Skarphéðinn: Muuuu!
...
Þegar leikar standa sem hæst og skessan Gilitrutt er á hælum litlu drengjanna og Búkollu hættir Skarphéðni að lýtast á blikuna og segir: „Ég er hræddur“.
En ævintýrið tók loks enda og þeir félagar urðu mjög ánægðir með að nafnar þeirra í sögunni skildu komast heilir að höldnu aftur heim til Atla og Svanlaugar, þar sem Svanlaug bakaði fyrir þá kanilsnúða og gyðingabrauð sem þeir sporðrenndu með býsn af kakói, áður en þeir svo fóru í rúmuð og buðu hvor öðrum góða nótt.
Með þegjandi samþykki var ákveðið að nú væri nóg komið af lestri og ævintýrum. Einu athugasemdirnar héðan af voru gerðar þegar pabbi, í fáein skipti, lyfti höfðinu af koddanum og gerði sig líklegan til að laumast út. Þá lagði Grímur höndina létt á ennið á pabba sínum og sagði: „Farðu að lúlla“.
