Kæri lesandi (hér geri ég mér sennilega of miklar væntingar),
Við höfum verið einmuna ódugleg við að skrifa hér á síðuna undanfarið. Fyrir því er engin góð ástæða, aðeins leti, eða eitthvað álíka. Það væri allt of langt mál að rekja það sem á daga okkar hefur drifið í millitíðinni, en í stuttu máli fórum við heim til Íslands yfir jólin og áttum þar yndisleg jól. Ég kom síðan aftur til Danmerkur 3. jan. þar sem ég átti að fara í próf. Hildigunnur og Grímur voru viku lengur. Síðan höfum við haft það fínt hér í kotinu okkar. Skólinn hjá mér byrjaði strax eftir prófið og Hildigunnur byrjaði strax aftur í dönskunni. Hildigunnur byrjar svo eftir rúma viku í söngnáminu sínu, sem stendur fram á vor. Hún er að sjálfsögðu orðin mjög spennt að byrja.
Grímur Logi hefur verið hinn hressasti ef frá er talið langvarandi kvef. Á vöggustofunni er hann farinn að gera kröfu til krúnunnar, farinn að hlaupa um allt og segja brandara á dönsku. Við vorum t.a.m. að uppgötva það í kvöld að ”nei” hjá honum er ”æ”, klárlega dönskusletta!
Vetur konungur er loks kominn til þessa litla flata lands. Í dag áttum við yndislegan dag eins og þið getið séð á meðfylgjandi myndum (hafi Hildigunnur komið þeim inn). Amma Gunna hringdi í hádeginu og sagði okkur frá fréttaritara sem hefði verið í útvarpinu og talaði frá hinum einmuna fallega Fredriksberg Have, ölvaður af hrifningu, en garðurinn er einmitt í næsta nágrenni við okkur. Við ákváðum auðvitað að missa ekki af þessu, enda veðrið dásamlegt, nýfallinn snjór, logn.... Ég stökk því af stað niður í ISO og keypti snjóþotu handa Grímsunganum og svo skelltum við okkur í garðinn. Og óboj, óboj, mikið óskaplega var þetta fallegt allt saman, snjórinn, fólkið, snjóþoturnar...
Snjóþotan hitti líka beint í mark hjá Grími, hann skakaði sér til og frá í henni og sagði brrrrrrrrr, brrrrrrrrrrr, brrrrrrrrr og ef snjóþottan stoppaði þá hætti auðvitað að heyrast brrrrrrrrr! Það var aðeins tvennt sem varpaði skugga á ferðina fyrir litla prinsinum: Þegar mamma hans renndi sér með hann á snjóþotunni niður smá brekku (fór helst til of hratt fyrir litla ungann) og þegar hann mátti ekki fara út á þunnan ísinn á vatninu til að klappa öndunum. Hann ákváð þó í örlæti sínu að fyrirgefa hvoru tveggja skömmu síðar og fékk í staðin að leggja sig í vagninum utan lögformlegs hvíldartíma, eftir að hafa nartað í lostætar (enskar) skonsur úr óvenju mergjuðu dönsku bakaríi.
Jæja, best að ofgera sér ekki í fyrstu skrifum ársins. Frekar ætla ég okkur að gera skrifin tíðari, ætli það sé ekki ágætt síðbúið áramótaheit? Bless í bili kæri lesandi, sem fyrir einhverja undarlega tilviljun hefur rambað inn á þessa síðu, því allir aðrir eru að líkindum löngu búinir að gefa upp alla von.
