Er ekki kominn tími til að ég skrifi á þessa blessuðu bloggsíðu? Jú, þó fyrr hefði verið! Það er erfitt að kynnast fólki í gegnum sögusagnir eingöngu. Mig langar því að segja aðeins frá sjálfum mér og lífinu hér í Kaupmannahöfn.
Nafn og aldur: Ég heit Grímur Logi, eins og þið væntanlega vitið, ég er 10 mánaða og 19 daga gamall, það styttist því í stórafmæli.
Matur: Mér finnst gott að borða! En hverjum finnst það ekki. Mér er hins vegar að sjálfsögðu ekki sama hvað ég borða og læt þá skoðanir mínar í ljós. Í dag var pabbi til dæmis með einhverja tilraunastarfssemi og setti perur út í grísku jógúrtina mína. Ég reyndi að vera kurteis til að byrja með og borðaði jógúrtina og skilaði perubitunum snyrtilega út úr mér um leið. Eftir nokkrar skeiðar sá ég þó að þetta gengi ekki lengur, ég neitaði að borða jógúrtina með perunum og kom pabba í skilning um það að ég mundi ekki borða meira fyrr en ég fengi “orginal” jógúrtdósina á borðið án allra heimatilbúinna viðbóta. Hann gaf sig á endanum karlinn, sýnir að stundum verður maður bara að vera harður.
Ég á nú ekki sérstaklega auðvelt með að nefna uppáhaldsmat, það kemur ýmislegt til greina. Ég er t.a.m. mjög hrifinn af hafragraut og borða mikið af honum. Gríska jógúrtin finnst mér líka frábær og svo smakkaði ég pizzu í gær og leist mjög vel á þann mat. Áður en ég hætti að tala um mat þá verð ég að nefna blessað rúgbrauðið. Ég hef komist að raun um að ekki verður komist hjá að láta sér það lynda ætli maður sér að tóra hér í Danmörku. Ég geri því mitt besta við að koma því niður þrátt fyrir að ég kúgist alltaf á fyrsta bitanum – þetta er vont en það venst.
Leikföng: Leikföng geta verið ágæt og ég dúlla mér oft við að skoða einhver leikföng, sérstaklega ef hægt er að ná þeim í sundur. Annars leik ég mér líka mikið með heldur óhefðbundin leikföng og þá finnast mér föt og allskonar tuskur mjög heillandi: hreinar, skítugar, blautar þurrar. Best finnst mér ef ég kemst í bala fullan af fötum, þá uni ég glaður við mitt mínútunum saman.
Uppáhaldsleikfangið mitt, það er auðvelt að nefna það. Það er hún mamma. Ég get klipið, nartað, slefað og klappað henni hvar og hvenær sem ég vil og svo gefur hún frá sér hin ótrúlegustu hljóð, grettir sig, hoppar, dansar og syngur með slíkum tilþrifum að við pabbi verðum gapandi hissa. Þegar ég verð loks þreyttur af öllum hamaganginum þá faðma ég hana og við róum hvort annað niður.
Orðaforði: Eins og þið sjáið af skrifunum þá er orðaforðinn í fínu lagi (a.m.k. miðað við að ég er bara 10 mánaða). Ég er hins ekkert að segja öll þessi orð upphátt. Einu orðinn sem ég segi upphátt eru “pabba” og “datt”, svo kann ég alveg að segja “mamma” en mér finnst svo gaman að stríða mömmu svo ég nota það mjög sjaldan.
Staður: Það jafnast náttúrulega fátt á við gott kaffihús, en uppáhaldsstaðurinn minn er nú samt uppi í rúmi hjá mömmu og pabba, snemma á morgnana þar sem þau liggja nánast meðvitundarlaus og ég get kastað mér á þau og bitið þau í nefið, tosað í eyrun eða hvað sem mér dettur í hug.
Tennur: Þær voru lengi vel sex en í gær bættist sú sjöunda við!!! Mamma hamaðist í gær og í dag að þreifa á góminum mínum til að staðfesta að hún væri komin.
Áhugamál: Ég hef ýmis áhugamál: fara á kaffihús, borða góðan mat, lesa bækur og hlusta á tónlist. Dansinn á þó hug minn allan, hann er stór hluti af lífi mínu og ég reyni að flétta hann inn í flest það sem ég geri, hvort sem ég er í vagninum mínum, er að fá mér að borða eða hvar ég er. Dansinn er það fyrsta sem ég gef mig að þegar ég vakna á morgnana, þá förum við pabbi fram í stofu, pabbi setur á disk í græjurnar, helst létta sveiflu og ég tek sporið - besti tími dagsins.
Mottó: “Lífið er einn dans…”
Jæja, ég vona að þið séuð einhverju nær. Annars líkar mér prýðilega hér í Kaupmannahöfn, ég er byrjaður á vöggustofu sem mér líkar alltaf betur og betur við. (Viðurkenni að mér leyst ekkert á þetta til að byrja með). Ég sakna hins vegar allra heima á Íslandi, þó sumir hafi sem betur fer heimsótt mig nú þegar: amma Hanna, afi Sturri, Afi Hallur og Amma Dúna komu í september og afi Ægir, amma Ragna og Ingólfur frændi komu í október. Það væri æðislegt að fá alla í heimsókn, þó ég hafi verið pínulítið hræddur til að byrja með. Ég er nefnilega ekkert sérstaklega mannglöggur, hef það sennilega frá pabba mínum. Að lokum lét ég fylgja með mynd af mér (og pabba) þar sem ég vinka til ykkar allra, myndin er tekin meðan ég er að skrifa þessi orð.
Mínar ljúfustu kveðjur,
Grímur Logi Hallsson
