Þá er pabbi loksins kominn heim eftir að hafa í átta daga vanrækt sinn einkason! Hann kom klifjaður af allskyns varningi sem mamma hafði pantað á netinu og látið senda á hótelið: eldhúshnífur úr eðalmálmi, panna úr eðalmálmblöndu, DVD og myndavél (sem reyndar er afmælisgjöf). Við þetta bættist síðan kíló af snyrtivörum sem pabbi safnaði saman af mikilli samviskusemi.
Pabbi nýtti einnig tímann í Ameríku m.a. til þjóðfélagsrannsókna á amerísku samfélagi og fór á NBA körfuboltaleik, Seattle Supersonics vs. Orlando Magic, ásamt því að gera fréttaskýringaþáttum (og þar af leiðandi auglýsingum) skil á síðkvöldum. Frumniðurstöður þeirra rannsókna urðu þær að íbúar vesturstrandarinnar séu fársjúkir offitusjúklingar. Bjargföst sönnun þessa voru auglýsingatímarnir sem sýndu fátt annað en m.m. megrunakúra og pillur og plástra við verkjum og sjúkdómum sem þú ert klárlega með en veist að öllum líkindum ekki af. (Þess má geta að pabbi hafði gert svipaða rannsókn í sumar þar sem hann var staddur í bílaborginni Atlanta, þar sem akreinarnar eru taldar í tugum. Þá varð niðurstaðan öllu einfaldari: BÍLL! Allt á sér upphaf og endi í bílum... Í farangurgeymslu bílsins hefur lífshamingjunni og leyndardómum tilverunnar verið snyrtilega komið fyrir í fimm stórum ferðastöskum sem allar rúmast auðveldlega í stóru skottinu. Fölur, fár, feitur eða fól – skiptir engu ef þú ert á rétta bílnum.)
Eftir að hafa skjálfandi læðst í gegnum tollinn með myndavélina og allt hitt dótið hennar mömmu, kom pabbi loksins heim, eftir 18 tíma ferðalag. Hann var auðvitað kominn með sitt klassíska Seattle kvef sem doktor Gummi úrskurðaði að væri berkjubólga eftir að pabba varð á að hósta í símann síðar um daginn. Mamma og Grímur Logi á móti Halli pabba með stírurnar í augunum. Grímur Logi var vel út sofinn og lék við hvern sinn fingur við heimkomu föður síns. Hjalaði og sýndi sína eftirsóttu, en sjaldséðu, spékoppa hvað eftir annað. Þetta voru miklir fagnaðarfundir sem lauk með því að allir sofnuðu og sváfu fram til hádegis.
